|
دکترمیثم موسایی "بررسي ابعاد توسعه انساني در اسلام " مؤسسه كار و تأمين اجتماعي سال 1380 ناظر علمي :
دكتر عليرضا صدرا كد
طرح: 41-8006 - Soc چكيده فارسي:
اين تحقيق به دنبال مطالعه نقش نيروي كار
در توسعه اقتصادي و اجتماعي همچنين توسعه نيروي كار با تأكيد بر ديدگاه اسلام
است. براين اساس در بخش اول تعاريف مختلفي از توسعه انساني و توسعه نيروي انساني
ارائه ميشود. برخي از اين تعاريف ناظر بر توسعه به معناي اعم ميباشد و برخي
صرفاً جنبه اقتصادي دارند. در بخش دوم مهمترين الگوهاي
توسعه و رشد معرفي و نقد خواهندشد. الگوهاي مذكور نمونهاي از صدها مدل رشدي است
كه تاكنون توسط اقتصاددانان ارائه شده است . در بخش سوم تحقيق حاضر عناصر
مساعد توسعه نيروي انساني و نقش آن در توسعه از ديدگاه اسلام مورد بررسي قرار
گرفته و براساس يافتههاي اين بخش، روح تعاليم ديني مويد اين نظر، كه منشا اصيل
هر ارزش افزودهاي نيروي كار است و توسعه مطلوب مورد نظر اسلام به نيروي انساني
وابسته است اشاره ميشود. آنچه به عنوان محصول نهايي توسعه بايد تلقي گردد توسعه
و تعالي و كمال نيروي انساني است و در واقع در اين ديدگاه فرآيند توسعه چيزي جز
انتخاب يك روش براي دستيابي به كمال و سعادت انسان نيست . در بخش چهارم شاخصهاي توسعه
نيروي انساني در اسلام (كارآمدي و مديريت كارا) مورد بررسي قرار گرفته و مشخص
شده است كه نقش اصلي در توسعه همهجانبه را نيروي كار توسعه يافته ميتواند بر
عهده داشته باشد، توسعه نيروي كار به كيفيت نيروي كار برميگردد. افزايش مهارتهاي كاري به
منظور افزايش كيفي نيروي كار و طراحي سيستمهاي انگيزشي براي برانگيختن وجدان كاري
و اخــلاق كار بايد در همه برنامههاي توسعه مورد توجه واقع شود. در اين رابطه
بايد توجه نمود كه نميتوان انتظار داشت در يك جامعه حداقل حقوق نيروي كار زير
خط فقر باشد، آنگاه اين نيروي كار، بار اصلي نيل به توسعه و نقش اصلي راداشته
باشد. به طور طبيعي انتظار وجود تعهد بالا نسبت به كار، امانتداري و مداومت در
كارها و محكمكاري و تلاش از نيرويي كه در تأمين حداقل نيازهاي اساسي ناتوان
است، انتظاري بيهوه خواهد بود. لذا پيشنهاد ميگردد يك طرح اساسي در خصوص نظام
پرداختي به عوامل توليداجرا گرديده و نظام فعلي اصلاح گردد. بدون اصلاح نظام
فعلي در پرداخت به عوامل توليد به گونهاي كه سهم نيروي كار از GNP
به سهم قابل قبول برسد، امكان دستيابي به توسعه همه جانبه ممكن نيست زيرا نقطه
شروع توسعه انساني در اسلام، عزت نفس نيروي كار و نيروي انساني و شخصيت دادن به
اوست و اين كار ممكن نميشود مگر با طراحي و اجراي يك نظام عادلانه در پرداخت به
عوامل توليد. در مرحله بعد بايد به آموزش نيروي انساني بيش از گذشته توجه شود.
آموزشهاي كوتاه مدت و بلندمدت براي نيروي كار نه فقط در بدو استخدام بلكه به طور
سالانه در حين اشتغال و هر سال براي كارگران و نيروي كار مفيد و مؤثر خواهد بود. |