دكتر عليرضا دهقان

" رابطه اثر بخش واحدهاي كار و توليد ( كارفرمايان ) و مراكز خدمات اشتغال در تهران "

مؤسسه كار و تأمين اجتماعي سال 1383

ناظر علمي : دكتر عليرضا اميني

كد طرح:76 - 8302 - Soc

چكيده فارسي:

هدف كلي اين طرح شناخت مشكلات و موانع سد راه عرضه و تقاضاي اطلاعات نيروي كار به گونهاي دقيق و جامع و به هنگام است. اطلاعات حاصل از 235 واحد كسب و كار و 24 مركز كاريابي دولتي و غيردولتي در تهران نشان دهنده اين است كه رابطه واحدهاي كسب و كار و مراكز كاريابي از جهت عرضه و تقاضاي اطلاعات نيروي كار اثربخش نيست.

به طور خلاصه عوامل زيرموجب اثربخشي ضعيف مراكز كسب و كار وواحدهاي كاريابي شده است.

1 – فقدان انگيزه عرضه

2 – فقدان انگيزه جستجو

3 – ضعف پشتوانه قانوني

شدت نرخ بيكاري اثرهاي احتمالي فعاليت رقابتي را از ميان برده است. از سوي كارفرمايان منابع دسترسي به نيروهاي كار مورد نياز چندان هزينه برنيست. بنابراين رجوع به كاريابيها مطابق با نظريه انتظار ارزش نه متحمل به وصول نتيجه ارزيابي ميشود، نه اينكه نتيجه آن ارزشمند تلقي ميشود.

از سوي كاريابيها فقدان انگيزه به اين معني است كه اولاً ابزار سازماني كافي در اختيار نيست دوم اينكه انگيزه مالي نه در سطح واحد (كاريابي ) نه در سطح فرد چنين رغبتي ايجاد نميكند. علاوه بر فقدان انگيزه مذكور پشتوانه قانوني انگيزشي مناسبي هم براي كاريابيها تهيه نشده است.

سرانجام اينكه ميزان همكاري مراكز آموزش فني و حرفهاي با مراكز كاريابي در حد بسيار پاييني ارزيابي ميشود، به طوري كه مراكز آموزش فني و حرفهاي همكاري لازم را با مراكز كاريابي ندارند. حجم افراد فاقد مهارت بسيار زياد است به گونهاي كه بيشتر افرادي كه به كاريابيها مراجعه ميكنند از اين دسته هستند. از سوي ديگر ظرفيت كلاسهاي مراكز آموزش فني و حرفهاي محدود است و زمان معرفي افراد به اين مراكز تا زمان ثبت نام و شركت در كلاسهاي آموزشي بسيار طولاني ميشود و در مواردي مراكز كاريابي پس از معرفي افراد براي آموزش ديگر اطلاعي از آنها پيدا نميكنند.